Straatlicht

Ik loop.
Niet met haast, maar met open ogen.
De straat is geen decor. Ze is levend. Onvoorspelbaar. Een eindeloze stroom van verhalen die zichzelf niet herhalen.

Mijn camera kijkt mee, maar altijd vanuit de schaduw.
Niets regisseren, niets onderbreken. Alleen vangen — wat er al is.
Een hand die vluchtig een schouder raakt.
Een blik die verloren gaat in het raam van een winkel.
Een gezicht vol zon, half verborgen in een spiegeling.

Daglicht is mijn gids.
Het valt op onverwachte plekken, schildert met helderheid en schaduw.
En dan ineens…
is daar het moment dat klopt.
Rauw. Echt. Voorbij voor je het weet —
maar bewaard in beeld.

Ik fotografeer geen mensen.
Ik fotografeer hun aanwezigheid.
Hun beweging door het stedelijke landschap.
Hun eenzaamheid, hun verbinding, hun ritme.

Straatfotografie is luisteren zonder geluid.
Kijken zonder oordelen.
Meebewegen. En hopen dat het licht even stil blijft staan.